King Alpha EP.11
King Alpha EP.11
*ยังไม่ได้แก้คำผิด*
สิ้นคำอนุญาตของน้องหนูตัวน้อย
มือหนาก็กระชากท้ายทอยของคนบนร่างประกบปากมอบจูบร้อนแรงให้ทันที มืออีกข้างก็จัดการปลดกระดุมกางเกงนักศึกษาแสนเกะกะนี่ออกโดยที่น้องหนูของเขาก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี
เกลียวลิ้นร้อนต่างแข่งกันตวัดเกี่ยวพันจนได้ยินเสียงจ่อกแจ่กหลุดดังออกมาไม่ขาด
สายเชื่อมความร้อนแรงไหลย้อยเปื้อนคางของทั้งคู่ก่อนจะหายเข้าไปในสาปเสื้อ
คิงส์อัลฟ่าผละตัวออกจากริมฝีปากบวมช้ำของโอเมก้าตัวน้อย
ก่อนจะเปลี่ยนทิศทางเลื่อนลงต่ำไปยังแผงอกขนาดพอดีกับร่างกาย
ซุกใบหน้าเพอร์เฟคเข้ากับตุ่มไตสีชมพูที่แม้จะมีเสื้อนักศึกษากลั้นเอาไว้แต่มันก็สามารถมองเห็นได้ชัดเจนจนเขาอดจะแลบลิ้นทักทายเจ้าตุ่มไตสีหวานนี่ไม่ได้
“อ๊ะ..อื้อ..”เสียงหวานครางออกมาตามจังหวะการรัวลิ้นของคิงส์ ร่างกายกระตุกเกร็งทีล่ะนิดยามที่ริมฝีปากของคิงส์กำลังดูดดึงมันอย่างสนุกสนาน
มือนุ่มนิ่มพยายามปลดเข็มขัดออกจากกางเกงของคนใต้ร่าง
ก่อนมันจะสำเร็จในวินาทีต่อมา
บัดนี้ช่วงล่างของทั้งคู่เหลือเพียงแต่ชั้นในสีเข้มที่ปกปิดส่วนอ่อนไหวของพวกเขาเอาไว้
ข้างบนก็ยังคงสวมเสื้ออยู่เหมือนเดิมเพียงแต่เสื้อที่สวมใส่มันแนบเข้ากับลำตัวเพราะเหงื่อที่ทั้งคู่ต่างแข่งกันผลิตพวกมันออกมา
เรือนกายกำลังปรับเปลี่ยนท่าทางโดยการขยับให้แผ่นหลังกว้างพิงกับพนักเตียงและจับร่างนุ่มนิ่มของโอเมก้าตัวน้อยนั่งควบกลางตัวของเขาที่กำลังตื่นเต้นกับสิ่งที่ต้องการอย่างหยุดไม่อยู่
ต่างคนต่างอึดอัดกับสิ่งที่เป็นอยู่จนอยากจะเผลอตัวเผลอใจถลำลึกให้มากกว่านี้
แต่คิงส์รู้ดีว่าถ้าหากเขาไม่ยับยั้งใจของตัวเองและกระทำกับร่างบางจนมันเลยเถิดโดยไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขมันได้
คนที่รู้สึกผิดไม่ได้มีเพียงแค่เขาแต่โอเมก้าตัวน้อยก็รู้สึกผิดตามไปด้วย
เพราะฉะนั้นแล้วการที่จะปลดปล่อยอารมณ์ความใคร่ในตอนนี้คงไม่พ้นที่จะต้องเสียดสีส่วนอ่อนไหวของตัวเองให้ปลดปล่อยน้ำนมสีขาวขุ่นออกมาโดยไม่มีการสอดใส่อย่างที่ควรกระทำ
“อ่ะ..อ่า..”
เสียงหวานครางออกมาเป็นจังหวะช้าๆสลับกับเสียงหอบหายใจถี่ๆของอีกฝ่ายที่กำลังขย่มสะโพกของตัวเองลงบนแก่นกายของคิงส์อัลฟ่าอย่างเอาแต่ใจ
กดสะโพกกระแทกเข้ากับหน้าขาที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามจนเนื้อที่ถูกกระทบขึ้นรอยสีแดงก่ำแต่พวกเขาหาได้สนใจมันไม่
เพราะต่อให้สนใจมันก็สู้สัญชาตญาณที่ต้องการจะสมส่วนของชนชั้นอัลฟ่าและโอเมก้าไม่ได้หรอก
ก่อนที่จะเป็นคิงส์อัลฟ่าที่หมดความอดทนลงและเป็นฝ่ายจับน้องหนูตัวน้อยที่วันนี้ซนดีเหลือพลิกคว่ำหันหน้าไปทางปลายเตียง
แขนทั้งสองข้างถูกผู้เป็นเจ้าของค้ำลงกับพื้นเตียง แอ่นตัวงอนอย่างเชื่อฟัง มือหนาเลิกชายเสื้อนักศึกษาที่ปกปิดชั้นในขึ้นจนเห็นเนื้ออวบแน่นเต่งตึงทั้งสองข้างอยู่ในสายตาคมกริบของนักล่าจนถึงขนาดยกยิ้มแสดงออกถึงความพอใจกับสิ่งนี้สุดๆ
จอน จองกุกเชื่อแล้วจริงๆว่าปาร์ค
จีมินถูกสร้างมาเพื่อเขา
ทั้งขนาดตัว ใบหน้าที่หวานงดงาม
น้ำเสียง กลิ่นกาย ชนชั้น และสรีระร่างกายที่ไม่ว่าจะจับตรงไหนมันก็พอดีกับฝ่ามือของเขาเสียทุกสัดส่วนจนอดจะโลภมากทำตามความต้องการของอัลฟ่าข้างในเสียไม่ได้
พั่บ!!
“อ๊ะ...อ๊า!!!”
พั่บ!!
“อ๊า!!!”
โอเมก้าตัวน้อยครางสุดเสียง เมื่อถูกความแข็งแกร่งของคิงส์อัลฟ่ากระแทกเข้ากับส่วนอ่อนไหวของเขาผ่านเนื้อผ้าอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว
ความแสบเพราะถูกอีกฝ่ายกระแทกใส่มันไม่เจ็บเท่ากับความเสียวที่กำลังถูกคิงส์มอบให้จนจะขาดใจตายอยู่รอมร่อ
เพี๊ยะ!!
“อ๊ะ!!”
พั่บๆๆๆ
“อ๊า~~~”
“น้องหนู..อ่ะ..อ่า”เสียงทุ้มแหบพร่าครางออกมาอย่าพอใจกับเนื้อกลมกลึงเบื้องหน้าอย่างสุดซึ้ง
มันทั้งขึ้นรอยยามที่เขาเอาฟาดมือลงไปจนเกิดรอยนิ้วมือทั้งห้าอย่างเด่นชัดในส่วนที่ไม่มีชั้นในปิดบัง
และทั้งมันมือเมื่อเขาบีบขยำอย่างหมั่นเขี้ยว
เอวสอบเร่งความเร็วกระแทกสวนลูกพีชสีแดงก่ำของร่างบางที่กำลังส่งเสียงครางไม่เป็นภาษา
สะโพกแกร่งหมุนควงไปมาสร้างความเสียวซ่านให้กับโอเมก้าตัวน้อยจนถึงกลับทรุดกายนอนหมอบกับพื้นเตียงอย่างหมดสภาพ
เล็บทั้งสิบจิกเข้ากับผ้าปูที่นอนแน่นเพื่อระบายความอัดอั้นที่กำลังรุมเร้าร่างทั้งร่างจนมันชาหนึบไร้ความรู้สึกเห็นเพียงแต่พื้นที่โล่งกว้างสีขาวกับผีเสื้อนับล้านที่กำลังบินว่องอยู่รอบตัว
เสียงกระแทกแสนหยาบโลนยังคงดังอย่างต่อเนื่องไม่ผ่อนแรง
ความแสบร้อนบริเวณด้านหลังมันไม่สาหัสเข้ากับความกระสันของร่างกายที่เผลอหลั่งสารหล่อลื่นที่มีเพียงแค่โอเมก้าเท่านั้นที่จะหลั่งสารนี้ออกมาเพราะต้องการสมสู่กับอัลฟ่าที่ถูกระบุว่าเป็นคู่ร่วมชะตาของตัวเอง
บัดนี้สารที่ไม่เคยหลั่งออกมาตลอด 21 ปีเมื่อเกิดอาการฮีทกำลังล้นทะลักออกมาเปื้อนชั้นในของเขาจนรู้สึกได้โดยไม่จำเป็นต้องหันไปเหลียวแล
เพียงเสี้ยววินาทีหนึ่งที่ร่างบางเผลอสะดุดความคิดของตัวเองขึ้นมา
และความคิดที่แสนจะไม่มีทางเป็นไปได้สำหรับเขาและคิงส์อัลฟ่าผู้สูงส่งคนนี้
ปาร์ค
จีมินกำลังคิดว่าจอน จองกุกนั้น...
คือคู่ร่วมชะตาของตัวเอง
“อ๊าๆๆ...สะ..เสียว!...อื้อ...มะ...ไม่ไหวแล้ว!!!!!”
เสียงหวานครางลั่นอีกครั้งก่อนที่กายเล็กจะกระตุกเกร็งปล่อยน้ำสีขุ่นออกมาจนเปื้อนผ้าแพรสีแดงจนเป็นคราบเห็นได้ชัด
เสียงหอบหายใจของโอเมก้าตัวน้อยดังลั่นแข่งกับร่างหนาที่พึ่งจะปลดปล่อยออกมาเมื่อสักครู่
ก่อนที่ร่างอ่อนอวกเปียกจะทรุดลงแนบใบหน้าสวยทับคราบน้ำรักของตนจนเปื้อนไปเสียครึ่งหน้า
เม็ดเหงื่อที่ไหลออกมาอาบทั้งทั่วตัวจนเสื้อนักศึกษาเปียกจนกลายเป็นผ้าเนื้อโปร่งแนบไปกับเนื้อจนเห็นรูปร่างและส่วนโค้งเว้าได้อย่างชัดเจนในสายตาของคิงส์อัลฟ่าที่มีสภาพไม่ต่างกันเสียเท่าไหร่
_______________________________________________________
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น